Τι έγραψαν για την Πάτμο

  "Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 1955. Την παραμονή λίγο μετά τα μεσάνυχτα "εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω".

Καθώς έπαιρνε να χαράξει ήμουν πάνω στη Χώρα. Η θάλασσα, ακίνητη  σαν το μέταλλο, έδενε τα τριγυρινά νησιά.

Δεν ανάσαινε, ούτε ένα φύλλο μέσα στο φως που δυνάμωνε. Η γαλήνη ήταν ένα κέλυφος ολωσδιόλου αράγιστο. Έμεινα καρφωμένος από αυτή την επιβολή.

Έπειτα ένοιωσα πως ψιθύριζα:  "Έρχου και βλέπε:

Γεώργιος Σεφέρης "Η Αποκάλυψη του Ιωάννη"  

"ΕνΠάτμω                                                                                                                                                             "Η μικρά σκέψις ως κρώζον πτηνόν.  Εκ του ύψους σκοπεύει  την σάρκα.                                                                               

Το ξηρόν δένδρον η σκληρά πέτρα που ελαξεύθη  απ το ακαταμάχητο όνειρο.                                                                    

Και εις την Πάτμο ανεστράφη η καρδία.                                                                                                                          

 Και μαράθηκε το άνθος το πικρόν

Δημήτρης Παπαδίτσας:

Πάτμος

"Είναι πριν τον γνωρίσεις που αλλοιώνει ο θάνατος.                                                                                         

Από ζώντας με τις δαχτυλιές  του επάνω μας   ημιάγριοι  

το μαλλί αναστατωμένο σκύβουμε χειρονομώντας πάνω σ ακατανόητες άρπες.                                                                                                                                                            

Αλλά ο κόσμος φεύγει"                                                                                                                                              

Αϊ, αϊ δυο φορές τα ωραίο δε γίνεται δε γίνεται η αγάπη".           
Οδυσέας Ελύτης: Από τη Μαρία Νεφέλη                      

Η Πάτμος είναι ένα πολύ αθώο νησί. 

Το 1963 υπήρχε μόνο ένα πλούσιο εξοχικό σπίτι, κι αυτό διακριτικά χωμένο κάπου.

Νωρίς το πρωί οι γριές πήγαιναν λιβάνι στις εκκλησιές όταν δεν γινόταν λειτουργία.

Το απόγευμα ένας ψαράς έπεσε να κοιμηθεί πάνω στα  δίχτυα του στον ίσκιο δίπλα στον τρίχρονο γιο του.

Ο βασιλικός φύτρωνε παντού σε γλάστρες. Η ύπαιθρος είχε γεμίσει μικρές σαύρες.

Ένα μικρό παιδί μου είπε, εντελώς συμπωματικά στην πλατεία πως το πρόσωπο του Ιωάννη το είδαν να παρουσιάζεται στη θαλασσοφαγωμένη τρύπα όπου συνήθιζε να κοιμάται" Πήτερ Λέβι:  

"Ο λόφος του Κρόνου"

 Πάτμος

Όταν είδα την Πάτμο! Τι αιφνιδιασμός!

Τι ομορφιά μεγάλη! Ω! χαλάλι, που ήρθα σ αυτή τη ζωή.   

Αθανασία Τρεμούλη