Οι άνθρωποι αυτοί εργάζονταν και έμεναν πέντε ημέρες την εβδομάδα στη Μονή και τις υπόλοιπες πήγαιναν στις οικογένειες τους! Και αυτή η λύση όμως, φάνηκε κάπως δύσκολη και έτσι τον 12ο αιώνα μ.Χ. ο τότε  ηγούμενος της Μονής επιβάλει στους χωρικούς και στους στρατιώτες να μένουν μέσα στη Μονή τους καλοκαιρινούς μήνες,  για να την προφυλάσσουν από τις επιδρομές των πειρατών που άρχιζαν εκείνη την περίοδο! Έτσι τον 13ο αιώνα οι λαϊκοί ζητούν να εγκατασταθούν στην περιοχή γύρω από την Μονή, έτσι ώστε να μπορούν να προστατεύονται σε αυτό αλλά και να μπορούν να το υπερασπίζουν σε ώρες κινδύνου! Η Μονή υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, είναι Πατριαρχική Εξαρχία με Πατριαρχικό έξαρχο τον ηγούμενο του με ειδικά προνόμια. Με τα τεράστια 15 μέτρων ύψους, σαν φρούριο τείχη του, δεσπόζει του νησιού και κατά την διάρκεια των πειρατικών επιδρομών, οι κάτοικοι  έβρισκαν προστασία μέσα σ αυτά.

 Πάνω από τις δύο και μοναδικές πόρτες του, υπάρχει ο λεγόμενος φονιάς, ένα είδος εξώστη, από τον οποίο έριχναν ζεματιστό λάδι, για να εμποδίσουν την είσοδο των  πειρατών.